صفات ملکی آلمانی: Mein، Dein، Sein و بقیه
صفات ملکی آلمانی (mein، dein، sein، ihr، unser، euer، ihr/Ihr) مالکیت را نشان می‌دهند و مثل حروف تعریف نامعین قبل از اسم می‌آیند. آن‌ها مثل ein-words تصریف می‌شوند و پسوندهایشان بر اساس جنس، حالت و تعداد اسمی که توصیف می‌کنند تغییر می‌کند—نه مالک. مثلاً: sein Auto (ماشین او)، seine Tasche (کیف او).
صفات ملکی آلمانی نشان می‌دهند که چه کسی مالک چیزی است یا با آن مرتبط است. هر ضمیر شخصی یک ملکی متناظر دارد: ich به mein تبدیل می‌شود، du به dein، er/es به sein، sie به ihr، wir به unser، ihr به euer، و sie/Sie به ihr/Ihr. این صفات همیشه درست قبل از اسمی که توصیف می‌کنند می‌آیند، دقیقاً مثل ein یا eine.
اصل کلیدی این است که صفات ملکی با اسم مملوک مطابقت دارند، نه با مالک. اگر یک مرد صاحب ماشین باشد، می‌گویید sein Auto (das Auto خنثی است)، اما اگر صاحب کیف باشد، می‌گویید seine Tasche (die Tasche مؤنث است). صفت ملکی پسوندش را بر اساس جنس، حالت و تعداد اسم بعدی تغییر می‌دهد.
صفات ملکی همان الگوی تصریف ein را دنبال می‌کنند. در حالت Nominativ، فرم‌های مذکر و خنثی بدون پسوند هستند (mein Bruder، mein Kind)، در حالی که فرم‌های مؤنث و جمع پسوند -e می‌گیرند (meine Schwester، meine Eltern). در Akkusativ، فقط اسم‌های مذکر باعث تغییر به -en می‌شوند (meinen Bruder)، در حالی که بقیه بدون تغییر می‌مانند. حالت Dativ برای مذکر و خنثی -em، برای مؤنث -er، و برای جمع -en می‌خواهد.
یک منبع رایج سردرگمی انتخاب بین sein و ihr است. به یاد داشته باشید که sein متناظر er و es است (او مرد/آن)، در حالی که ihr متناظر sie است (او زن). سپس پسوند این صفات برای مطابقت با اسم مملوک تنظیم می‌شود، نه جنس مالک. تمرین با جملات واقعی به تثبیت این الگوها در زمینه کمک می‌کند.
- صفات ملکی مالکیت را نشان می‌دهند و قبل از اسم می‌آیند
- Possessivartikel (mein, dein, sein, ihr, unser, euer, ihr/Ihr) zeigen Besitz oder Zugehörigkeit und stehen vor dem Nomen wie ein unbestimmter Artikel: mein Auto, deine Tasche.
- هر ضمیر فرم ملکی خاص خودش را دارد
- Die Form richtet sich nach dem Besitzer: ich → mein, du → dein, er/es → sein, sie → ihr, wir → unser, ihr → euer, sie (Plural)/Sie (höflich) → ihr/Ihr. Sein und ihr sind oft eine Fehlerquelle.
- صفات با اسم مملوک مطابقت دارند، نه مالک
- Possessivartikel werden wie 'ein' dekliniert (ein-Wörter) und passen sich in Genus, Kasus und Numerus dem Nomen an, das sie begleiten — NICHT dem Besitzer selbst: sein Auto (das Auto des Mannes), seine Tasche (die Tasche des Mannes).
- پسوندهای حالت Nominativ بر اساس جنس و تعداد
- Nominativ: mein Bruder, meine Schwester, mein Kind, meine Eltern. Maskulin und Neutrum bekommen im Nominativ keine Endung, feminin und Plural bekommen -e.
- حالت Akkusativ: فقط مذکر تغییر می‌کند
- Akkusativ: maskulin bekommt -en (ich sehe meinen Bruder), feminin, neutrum und Plural bleiben wie im Nominativ (meine Schwester, mein Kind, meine Eltern).
- پسوندهای حالت Dativ برای همه جنس‌ها
- Dativ: alle Genera bekommen -em/-er/-em, der Plural bekommt -en: meinem Bruder, meiner Schwester, meinem Kind, meinen Eltern.
مثال‌ها
اشتباه‌های رایج
- استفاده از ihr به جای sein برای مالک‌های مرد: بگویید sein Vater، نه ihr Vater (وقتی به پدر یک مرد اشاره می‌کنید)
- استفاده از sein به جای ihr برای مالک‌های زن: بگویید ihr Vater، نه sein Vater (وقتی به پدر یک زن اشاره می‌کنید)
- فراموش کردن پسوند -en در مذکر accusative: بگویید ich sehe meinen Bruder، نه ich sehe mein Bruder
- تنظیم نکردن پسوند برای مطابقت با جنس اسم: بگویید seine Tasche (مؤنث)، نه sein Tasche
پرسش‌های پرتکرار
تفاوت بین sein و ihr چیست؟
Sein متناظر er و es است (او مرد/آن)، در حالی که ihr متناظر sie است (او زن). سپس هر دو پسوندهایی می‌گیرند که با جنس و حالت اسم مملوک مطابقت دارد. مثلاً، sein Buch (کتاب او مرد) در مقابل ihr Buch (کتاب او زن)، اما seine Tasche (کیف او مرد) در مقابل ihre Tasche (کیف او زن).
آیا صفات ملکی در جمع تغییر می‌کنند؟
بله. در جمع Nominativ و Akkusativ، همه صفات ملکی پسوند -e می‌گیرند: meine Eltern، unsere Freunde. در جمع Dativ، پسوند -en می‌گیرند: meinen Eltern، unseren Freunden. فرم جمع صرف‌نظر از جنس اسم یکسان است.
چرا euer گاهی -e- وسطش را از دست می‌دهد؟
وقتی euer پسوند می‌گیرد، -e- داخلی اغلب برای تلفظ راحت‌تر حذف می‌شود: euer Vater (nominative) به euren Vater (accusative) یا eure Mutter تبدیل می‌شود. این اختیاری است اما در آلمانی گفتاری بسیار رایج است تا از خوشه‌های همخوان ناخوشایند جلوگیری شود.